بیست وُ یِکُم

می خوام بنویسم. یعنی الان می خوام بنویسم. منظورم اینه که رفتم لپ تاپو برداشتم از رو میز و اومدم رو کاناپه توی هال نشستم تا بنویسم. یه همچین چیزی می خواستم. می فهمی؟

دارم می گم دلم خواست که بیام اینجا رو کاناپه بشینم و بنویسم.

اصرار هم دارم که وقتی می خوام توی وبلاگ پست بذارم، حتمن با لپ تاپ بنویسم. اصن با گوشی پست گذاشتن تو وبلاگو قبول ندارم.

حس تایپ کردن با کیبورد لپ تاپ حس قشنگ تر و گرم تر و جذاب تری داره تا تایپ کردن با کیبورد لمسی گوشی هوشمند.

اصن همه چی که هوشمندش عالی نیست واسه همه چی. هست؟
من که می گم نیست.

مثلن اینکه برای وبلاگت بیای و با لپ تاپ بنویسی و تازه اتو کارکت هم نداشته باشه کیبوردش و واسه نیم فاصله حال نداشته باشی اون همه دکمه رو نگهداری، بهتره.

نه که آسون تر باشه ها. تازه دستات از یه جایی به بعد دیگه خسته هم می شن. اما بهتره.

این از نوشتن با گوشی بهتره.

مثل چت کردن با دوستات که با کیبورد لمسی گوشی هوشمند بهتره. حسشو می گم.

نه که چون اتو کارکت داره و واسه نیم فاصله یه دونه دکمه داره. منظورم یه دکمه ی لمسیه. از همون که کنار اسپیسه.

ولش کن.

خواستم بگم که دلم خواست بنویسم.

دلم خواست همه ش بیام و بنویسم. اینجا هم بنویسم.

می دونم شاید خیلیا نخونن. منظورم اینه که به نسبت پست گذاشتن توی اینستاگرام که آدمای زیادی هم منو می شناسن اونجا، اینجا آدمای کمی هستن.

که حتی نمیشناسن منو.

ینی اسمم و اینا هست. یه سری چیز میز هم نوشتم. چیزایی که تو ذهنمه.

ولی خب منو از نزدیک نمیشناسن. به غیر از اون عده ای که لینک اینجا رو از تو بیوگرافی اینستام پیدا کردن که بیان بخونن و می دونم هم که عده ی زیادی نیستن.

خیلی نوشتم.

ولی خب لذت بخشه.