سی وُ شِشُم

چند روزی می شه که ننوشتم. راستش وقت نمیکنم بیام بنویسم.

آخر شبا هم یه هو یادم میافته که بنویسم ولی خب دقیقن همون موقع لپ تاپو بستم و دیگه حسش نیست دوباره بیام سراغش و روشنش کنم و وبلاگو آپدیت کنم.

این چند روز اتفاق خاصی نیفتاد. درواقع یه اتفاق خاص افتاد. اما چیزی نمیگم.

این چیزایی که حرفی ازشون زده نمیشه، موندگارترن تا چیزایی که صدجا ازشون گفته میشه و منم میخوام این بخش از زندگی و قلبم مث یه راز بمونه.

اصن اینطوری خیلی قشنگتره. خاص تره. نیم فاصله نمیزنم. چون وقت ندارم و میخوام برم سراغ ادامه ی کارم.

فقط بگم که هنوز زنده ام. :)))

شاید بعدن اومدم ادیت کردم و نیم فاصله ها رو درست کردم.

به هدفم فکر میکنم مدام و براش انرژی مثبت میفرستم که محقق شه. و دارم تلاش میکنم تا بهش برسم.

و میدونم که اگر تلاش کنم، به هرچیزی که میخوام میرسم.

خیلی جاها به خودم ثابت شدم و باز هم این اتفاق می افته.