سی وُ پَنجُم

امروز روزِ پر کاری نبود. درواقع از صبح که نشستم اتود بزنم، هیچی به ذهنم نمیرسید.

اصن طراحی سایت خیلی کار دشواریه. منظورم طراحی خوب و پر مغزه. چون که اهل سمبل کاری نیستم به هیچ عنوان و دوس دارم کارم همیشه خوب باشه. حالا واسه هرجا که میخواد، باشه.

امروز کل خونواده دور هم جمع بودیم و کلی گفتیم و خندیدیم. خیلی خوب بود حقیقتن.

البته خب از اینم نگذریم که تو 24 ساعت گذشته روی هم رفته 3 ساعت هم نخوابیدم؛ به این خاطر که دندون دردِ وحشتناکی داشتم. خیلی مزخرف بود. همون دیشب وسط درد کشیدنام به خودم و همهی کائنات قول دادم تا بعد از عید حتمن حتمن برم دندون پزشکی. -__-

برنامهی مسافرتمون به خاطر آب و هوا به هم خورد. البته من که خوشحالم. چون برای دیدن فامیل بود و اونم اراک. -__- منم که اصن خیلی عاشق اراکم. :/

آره خلاصه.

اما علی میگفت این هفته بریم تهرانگردی. محمد هم میگه این هفتهای که گذشت مزخرفترین هفتهی عمرش بوده. چون همهش خونه بوده و کلن هیچ کاری نکرده.

ولی نمیدونم من چرا خوب بودم و الانم خوشالم از همین قضیه.

منظورم اینه که راضیام از عملکرد خودم توی هفتهی گذشته. درسته همهی کارام انجام نشد. ولی مقدار زیادیشو انجام دادم.

از این هم مطمئنم که بعد از عید همهی بچهها فحشم میدن به این خاطر که کارامو کردم. :))

بدجنسیه ولی این حسو دوس دارم.

ینی درواقع چرا باید مث بقیه پر از رخوت و بیحالی و بیخیالی باشم؟

من هدفم مشخصه و بزرگ. باید براش تلاش کنم چون برام باارزشه.

پس برای رسیدن بهش از هیچ کاری نباید دریغ کنم.

همهی سختیها رو از همین حالا به جون خریدم و برام هم مهم نیست که چقدر قراره سختی بکشم.

چون با همهی وجودم به هدفم فکر میکنم و براش میجنگم.

حرفای انگیزشی بسه دیگه.

بخوابیم.